FORMY PRACY PEDAGOGICZNEJ

PRZEKAZAŁAM UCZNIOM INDYWIDUALNE ZAPROSZENIA

W pierwszych dniach grudnia 2001 roku, stwierdziłam, że część uczniów nie odwiedziła jeszcze biblioteki w tym roku szkolnym. Postanowiłam ich osobiście zaprosić. W tym celu wydrukowałam na komputerze zaproszenia imienne łącząc je z życzeniami świąteczno- noworocznymi, które wręczyłam odpowiednim uczniom. Na efekty nie czekałam długo, na kolejnych przerwach po otrzymaniu zaproszeń, uczniowie zjawiali się
w bibliotece. W tym roku szkolnym powtórzyłam tę formę.

GRAFFITI

Dzieci lubią pisać po ścianach ogólnie uznaje się to za wandalizm. Tę formę ekspresji szczególnie uprawiają ci uczniowie, którzy mają problemy z określeniem własnej tożsamości. Ulotne pisanie kredą na tablicy nie pomaga im w tym. I dlatego w sposób trwały, czyli tak bardzo im potrzebny, zostawiają swoje znaki na ławkach i ścianach.

W pracy z dziećmi często wykorzystuję duży arkusz szarego papieru. Wieszam go na gazetce, obok stawiam kubek a kredkami i pisakami. Każdy arkusz ma jakiś temat, który uczniowie sami wymyślają, na przerwach tłoczą się by wyrazić swoje myśli i uczucia w formie słownej bądź rysunkowej.

Tylko nad pierwszym arkuszem sama zawiesiłam hasło: „Gdy myślę o książce, to..............”. Podczas przerw szybko zapełnił się odpowiedziami, gdy zabrakło miejsca, pojawiły się doklejane kartki. Następne: „Czy nauczyciele powinni być surowi?”, „Moja wymarzona szkoła............” „Z czym kojarzą mi się Andrzejki?” – Tutaj okazało się, że cała sfera obrzędowo – magiczna powoli zanika, sprowadzając się tylko do zabawy tanecznej, ewentualnie lania wosku. Dalej był „ List do św. Mikołaja”, „Moje wymarzone Święta Bożego Narodzenia”

ORIENTACJA ZAWODOWA

Gromadzę w bibliotece ulotki o zawodach, informacje o szkołach w naszym mieście i regionie. Przy okazji wypożyczeń prowadzę z uczniami wiele rozmów, m. in. na temat wyboru zawodu w przyszłości.

Zdaniem G. Tadeusiewicz podstawowe zadanie doradcy zawodu w szkole to m. in.: pomoc nauczycielom-wychowawcom klas w realizacji zadań orientacji zawodowej oraz praca z młodzieżą. Wydaje mi się, że nauczyciel bibliotekarz może to zadanie realizować w ramach współpracy z wychowawcami, swobodnych rozmów z uczniami oraz w ramach lekcji bibliotecznych.

KARTOTEKA WIERSZYKÓW DO PAMIĘTNIKA

Jak w formie zabawowej przekazać dzieciom wiedzę o kartotekach? Ogłosiłam uczniom, że biblioteka zbiera wierszyki do pamiętnika. Przygotowałam stare karty katalogowe z przynajmniej jedną stroną niezapisaną. Dzieci wpisywały na kartach wierszyki, dodawały tytuł (hasło)
i same włączały karty do przygotowanej skrzynki katalogowej. W ten sposób, w naszej szkole – pamiętnik – coraz mniej popularna forma kontaktu z drugim człowiekiem, na jakiś czas przynajmniej wyszedł z cienia.

Pamiętniki, inaczej (niegdyś) sztambuchy, albumy, imionniki, wspominniki, serdeczniki – były niegdyś częścią ekwipunku zarówno modnej damy jak i salonowej gąski i nie tylko, bowiem pisał Wincenty Pol:

Do różnej biedy, która w życiu ściga,

Dodać wypada i te pamiętniki!

Bo w każdy trzeba wpisywać wierszyki,

A już pamiętnik ma trzyletnia figa…

Owe sztambuchy były jednak w dobrym tonie, stanowiły też typowy produkt XIX-wiecznej obyczajowości, były odzwierciedleniem kultury uczuć, jak i świadectwem maestrii piszących, w których gronie znajdowali się m.in. Mickiewicz, Słowacki (Niechaj mnie Zośka o wiersze nie prosi…), Krasiński, Norwid, Asnyk, Pol.

W pierwszej połowie XX wieku były też modne sztambuszki pensjonarskie, dziecięce. Ich posiadaczami były zwłaszcza dziewczynki; dawały je do wpisania „pani od polskiego”, „panu od przyrody”, ale przede wszystkim koleżankom, niekiedy kolegom.

Była to swoista literatura okazjonalna, mająca własną poetykę, własnych twórców (anonimowych), własnych odbiorców, a raczej odbiorczynie, no i obieg.

Żyjemy w trudnych czasach „zamarzlicy serca”, zaawansowanego prymitywu obyczajów i zawiści, odwykając od „przepraszam”, „dziękuję”, „proszę”, „dzień dobry”, „wszystkiego dobrego”. Z korespondencji znika „pan”, „pani”, podobnie jak wymiera nagłówek. A że sztambuszkowe wierszyki, mające postać mniej lub bardziej sprawnej rymowanki, najczęściej w postaci dystychu, wytwarzały ciepły serdeczny klimat, były niewątpliwie świadectwem życzliwości, przyjaznych myśli i uczuć, dobroci… Zapisów znano wiele, a były one tak różne.

Niekiedy były to zaklęcia wierności i wieczystej przyjaźni, niekiedy naiwne albo zabawne komplementy, sentencje i przestrogi „ku rozwadze”
i jeszcze inne, ale wszystko to było ładne, bo emanowało właśnie koleżeńskością, życzliwością, czasem zaprawioną szczyptą przekory, niekiedy emfazy. Były to przecież spawy między dziewczętami.

KOMPUTER W BIBLIOTECE

Dodatkowe zajęcia z komputerem stanowią jedną z najbardziej pożądanych form wspierających, wzbogacających realizację programu informatyki. W bibliotece realizuję zajęcia pozalekcyjne
z komputerem.

W ramach tej pracy stawiam sobie cel: rozwijać i promować aktywność uczniów w zakresie wykorzystania komputera w nauce. Dodatkowe zajęcia pomagają rozwijać zainteresowania uczniów, wzbogacać ich wiedzę.

1. Identyfikator dyżurnego – sporządzenie wzoru plakietki (Ozdabianie tekstu rysunkami).

2. Plan lekcji – wykonanie plansz z tabelą, tekstem, rysunkami.

3. Wykonanie wzoru obustronnej kartki świątecznej – kompozycja plastyczna, redagowanie życzeń.

4. Dyskoteka szkolna – ogłoszenie. Tworzenie obiektów rysunkowych i tekstowych

5. Szkolny kalendarz na nowy rok. (Tworzenie kalendarza, ozdabianie go wykonanymi ilustracjami, przedstawiającymi wydarzenia z życia szkoły).

6. Dzień Ziemi – apel (list intencyjny). Opracowanie tekstu z rysunkami

7. Ortografia na wesoło – zabawa. Tworzenie rebusów, ortograficznych krzyżówek.

8. Wykonanie dyplomów dla sportowców

9. Żegnaj szkoło. Projektowanie zaproszenia na bal pożegnalny dla klas (tworzenie korespondencji seryjnej).

Gdy znalazł się u mnie w bibliotece komputer, od razu zaczął przyciągać uczniów, aby zmniejszyć ich wyłączne zainteresowanie grami, zaczęłam prowadzić w czasie przerw i po lekcjach, zajęcia z bliskiej im tematyki, która by ich zaangażowała, skłoniła do wykorzystania różnych programów i dostępnych w nich narzędzi.

KRONIKA

W roku szkolnym 2002/2003 założyłam nowoczesną kronikę biblioteki szkolnej w formie znanej pod nazwą portfolio. Dokumenty gromadzone są w tzw. koszulkach wpinanych (w odpowiednim uporządkowaniu) do segregatora.

Wprowadzeniem do naszego portfolio jest dokument zawierający 13 bardzo konkretnych zadań:

Zastosowana forma jest bardzo estetyczna, przejrzysta, nowoczesna, łatwa
w „obsłudze” i z racji swego założenia dokładna. Portfolio daje ciekawy obraz pracy naszej biblioteki. Toteż prezentacje biblioteki zainteresowanym (np. studentom odbywającym praktykę) zaczynam właśnie od przedstawienia portfolio. Portfolio pełni funkcje informacyjne będąc jednocześnie dokumentem potwierdzającym pracę biblioteki.

KATALOG CIEKAWYCH KSIĄŻEK

Katalog ciekawych książek, tworzony wyłącznie przez uczniów, jest zbiorem kart formatu A4, umieszczonych w segregatorze foliowych koszulkach. Na każdej karcie u góry znajduje się wzór karty katalogowej do wypełnienia przez ucznia, a pod spodem miejsce na recenzję.