Stroje ludowe

         Nasz region, tzn. Busko i okolice, nie posiada własnego stroju ludowego. Regionalne zespoły ludowe występują w stroju świętokrzyskim lub w stroju małopolskim. Ludność świętokrzyska posiada swój odrębny strój, należący do grupy strojów małopolskich (kielecki, świętokrzyski, sandomierski, krakowski).

STRÓJ ŚWIĘTOKRZYSKI

Opis stroju świętokrzyskiego z końca XIX wieku:


        Strój męski - brązowa sukmana z odwiniętą lewą klapą. Na głowie czapka rogata granatowa (rogatywka) z otokiem z barankowego czarnego futerka. Obuwie skórzane, szyte po bokach, na wysokim obcasie lub rosyjskie wojskowe, kupowane od żołnierzy.

        Strój kobiecy - gorset z krótką baskinką, zdobione krzyżującymi się kolorowymi tasiemkami.Na głowie noszono chustki, mężatki czepki. Pończochy (głównie białe) noszono rzadko, a najczęściej tylko do ślubu i na pogrzeb, innym elementem stroju kobiet był gorset zdobiony na plecach i przedzie haftem, naszyciem
z kolorowych tasiemek, względnie koralików.

        Na przełomie XIX i XX wieku rozpoczął się proces zanikania świętokrzyskiego stroju ludowego. Najwcześniej, bo po I wojnie światowej, przestał istnieć strój męski, natomiast kobiecy zanikał na dużą skalę w okresie międzywojennym. Do dziś, choć jest to rzadkość, można spotkać na bazarach starsze kobiety w zapasce. Jest to jedyny żywy element świętokrzyskiego stroju ludowego
z końca XIX wieku. Zapaski czerwone w czarne pionowe paseczki określano nazwą bielińskich, gdyż wykonywano je głównie
w Bielmach. Mamy możliwość zapoznania się ze strojami ludowymi województwa świętokrzyskiego dzięki zespołom folklorystycznym.

Strój po lewej stronie zdjęcia - to strój świętokrzyski.

STRÓJ KRAKOWSKI

W pewnym okresie obowiązywał w naszym regionie strój krakowiaków wschodnich, na co wskazuje poniższa mapa.

Strój krakowiaków wschodnich to kobieca granatowa sukmana ze stojącym kołnierzem bujnie haftowane jedwabiem amarantowym.
Strój męski to brązowa sukmana z bogato haftowanym kołnierzem i pióropuszem na głowie. Przedstawiony na fotografii pniżej pochodzi z 1850 roku.