Taniec



        Taniec odgrywał szczególną rolę w obrzędowości wiejskiej,a w ciągu roku nie brakowało okazji do tańczenia.
W regionie małopolskim najchętniej tańczono krakowiaki, polki, oberki i mazurki. Oskar Kolberg w "Dziełach wszystkich" pisał, że na terenie Polski nie było znacznych różnic w tańczeniu, ale liczba kroków, ich kierunek i ruch do przodu, na boki i do tyłu wskazują na różnice regionalne. Niezwykle ważne było przytupywanie, krzesanie podkówkami oraz brzękanie ozdobami zawieszonymi u pasa (np. mosiężnymi kółkami, jak w męskim stroju krakowskim)

W okolicach Buska tańczonokrakowiaka nazywanego tu przebieganym, ściganym. Ten taniec utrzymany w wesołym, skocznym i żywym tempie, w takcie 2/4, charakteryzuje się rytmem synkopowanym.

Tańczono też oberka-trójmiarowy taniec ludowy w charakterystycznym rytmie mazurowym, określany w regionie Ponidzia jako "obertas" "drobiony". Ma on bardzo żywe tempo i skoczną melodię "chłopi".

Mazur-przypuszczalnie powstał ze wstępu do oberka, tj. biegu parami dookoła izby. Wcześniej nosił nazwę "wyrywasa" gonionego" albo "szumnego" ze względu na swój "siarczysty temperament". Mazura tańczy żywo, w metrum 3 lub 3/8. Ruch taneczny mazura jest lekki, posuwisty i płynny. Krok podstawowy, hołubce, krzesany składają się na jego elementy taneczne.Tak także tańczono w naszym regionie.

Tańczono też taniec kielecki chodzony w rytmie 3/4 zbudowany z dwóch 8-taktowych na przemian powtarzających się melodii Cechą charakterystyczną tańca jest akcent na "raz" każdego taktu nogą i głową

Kroki taneczne

  1. krok podstawowy
  2. krok skrzyżny
  3. tupnięcia, zakończenia

  4. Powrót