Główna
Historia
Walory przyrodnicze
Gadki Kurpiowskie
Miodobranie
Pieśni i przyśpiewki
Tańce kurpiowskie
Rękodzieło
Chata Kurpiowska
Strój ludowy
Garncarstwo
Pieczywo obrzędowe
Bartnictwo
Kto pisał o Kurpiowszczyźnie
Bibliografia
Mapa strony


XXIV Kurpiowskie Prezentacje Artystyczne
zobacz


Kliknij aby przejsc do Galerii
            


Prezentacja Flash
Pliki muzyczne


Webmaster
Teksty
Wersja angielska

Strój ludowy

Wykonanie
zobacz Galerię
Do wykonania stroju ludowego niezbędne jest posiadanie wielu umiejętności, które przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Obecnie strój ludowy noszony jest przeważnie okazjonalnie, najczęściej podczas uroczystości kościelnych - jednak w dalszym ciągu powszechne jest wykonywanie haftu i koronki. Wiele kobiet wykonuje tradycyjne motywy hafciarskie na współczesnych formach użytkowych, głównie na płóciennych serwetkach. Natomiast z fartuchów należących do stroju kurpiowskiego, zaczerpnięte są motywy koronek wykonywane w formie serwet i wstawek do bielizny.
Prawdziwą ozdobą stroju kurpiowskiego są sznury korali bursztynowych, gdyż Kurpie słynęły z wyrobów bursztyniarskich. Wyrabiany przez rzemieślników bursztyn jest obrabiany bardzo oryginalnie – przy użyciu tkackiego kołowrotka. Do dnia dzisiejszego pozostało niewielu twórców, którzy tą techniką wykonują korale oraz drobne przedmioty pamiątkarskie. Można ich spotkać na lokalnych kiermaszach czy przeglądach twórczości regionu.

Młode i starsze Kurpianki zazwyczaj splatały włosy w dwa warkocze i opuszczały je na plecy, wiążąc razem wstążką. Rzadziej chowały pod chusteczkę. Chusteczki na ogół jasne, najczęściej koloru czerwonego lub żółtego w drobne kwiatki. W zimie starsze kobiety nakrywały głowy i plecy wełnianymi, grubymi, dużymi chustami, tkanymi w kratę.

Dziewczęta włosy zaplatały w warkocze i wiązały je razem różnokolorowymi wstążkami. Na uroczystości kościelne lub ważniejsze wydarzenia rodzinne nakładały na głowy czółka, tj. wysokie stroiki z tektury oklejane czarnym aksamitem, zdobione barwnym naszyciem, zazwyczaj cekinami, kwiatkami i wstążkami puszczonymi z lewej strony lub z tyłu głowy(mówiły one o zamożności Kurpianki). Trzeba dodać, że czółka to oryginalny i charakterystyczny element stroju noszonego przez Kurpianki. Ubiór dziewcząt uzupełniało, tak jak ubiór matek, kilka sznurów korali (zazwyczaj z bursztynu). Strój weselny zdobił wianek ze sztucznych kwiatów z pękiem wstążek zwisających na plecy.

Stroje ludowe można było w dawnych czasach zobaczyć na jarmarkach, odpustach, w Boże Ciało i inne uroczystości jeszcze w latach dwudziestych w Myszyńcu lub w Kadzidle. Dzisiaj można je zobaczyć na obrazkach, podczas występów zespołów ludowych, czy różnorodnych imprez folklorystycznych oraz w Kurpiowskich skansenach i muzeach.









All Rights Reserved
Design by Maciej Żuber.