Śląsk Opolski

  

 

      Opolszczyzna , wraz ze swoimi tradycjami śląskich wsi i miasteczek utrzymanych w ładzie i czystości , kształtuje u swoich mieszkańców silne poczucie odrębności regionalnej i związku z tradycją kulturową i religijną . Poczucie to ma silne korzenie historyczne utrwalone w świadomości społecznej oraz w tzw. pamięci zbiorowej Ślązaków przekazywanej pokoleniowo . Korzenie tej pamięci sięgają do wielowiekowej historii Opolszczyzny  :

 Od 990 roku była ona cząstką państwa wielkomorawskiego i czeskiego .

Od tegoż  roku do 1339  była piastowską dzielnicą Polski .

W okresie 1339 – 1742 stała się przedmiotem politycznych i finansowych przetargów , będąc już wówczas pod wpływem niemieckim .

Od 1742 roku żyła w obrębie państwa pruskiego

Panowanie  Trzeciej Rzeszy  , kiedy wszelkie przejawy tożsamości śląskiej były bezwzględnie dławione .

Po drugiej wojnie światowej  rządy PRL .

Przechodzenie Śląska pod różne panowanie związane było zawsze z próbami poszczególnych władz do „wtapiania ” go w  organizm państwa jednolitego . Zmieniające się sytuacje polityczne i wymagania władz państwowych wobec jego mieszkańców wytworzyły w nich konieczność oparcia się psychicznego  we własnym regionie , w jego mowie , zwyczajach  rodzinnych i dorocznych , w  religii ojców . Dawało  im to poczucie równowagi psychicznej w niezależnie  od nich zmieniających się kolejach historii .

Kulturowe i religijne oblicze Śląska kształtowały również pokolenia różnych narodowości , kultur  i języków .Korzeni tożsamości na Śląska należy szukać w harmonijnej , chodź nie wolnej od napięć i konfliktów symbiozie kultury polsko – niemieckiej i morawsko – czeskiej .

Rok 1945   otworzył nowy rozdział w historii Śląska Opolskiego  . Powrót państwa polskiego na dawne ziemie słowiańskie sprawił , że rejon ten stał się terenem intensywnych przeobrażeń gospodarczych i społecznych . Utrudniały je procesy adaptacyjne związane z masowymi migracjami ludności i ich przemieszczaniem się .

Ludność Śląska Opolskiego  tworzyli :                                                                                     

- Ślązacy , czyli ludność rodzima ,

- osadnicy czyli repatrianci ze wschodu , przyjezdni z centralnej Polski i kresów

- reemigranci

Żywiołowy charakter akcji osiedleńczej przyczynił się do antagonizmów między ludnością napływową , a miejscową .

Mijały lata . Poznanie historii regionu , ziemi , w której przyszło im żyć i  pracować , tworzyć nową przyszłość ,poznanie kultury , tradycji ułatwiło im zakorzenienie się , wrośnięcie w nowe środowisko . Nic tak nie integruje , jak poczucie bycia i życia we wspólnocie . Tę zaś wytwarza samowiedza na temat miejsca zamieszkania . Pozwoli ona utożsamić się z opolskim krajobrazem

Z jego dniem wczorajszym i dzisiejszym .