Sadzenie ziemniaków

W miesiącu maju odbywało się również sadzenie ziemniaków. Ale termin rozpoczęcia sadzenia ziemniaków ustalano nie według kalendarza, tylko według obserwacji zjawisk w przyrodzie. Zjawiskiem w przyrodzie, które wskazywało, że nie będzie już silniejszych przymrozków i sadzenie ziemniaków można rozpocząć, było kwitnienie rośliny zwanej mleczem. Rolnicy od dawna wiedzieli, że gdy już mlecze zakwitły, to nie trzeba zważać na to, czy jest kwiecień czy maj, tylko trzeba rozpoczynać sadzenie ziemniaków i nie zwlekać z wykonaniem tej pracy.

Ziemniaki od najdawniejszych czasów sadzono przyorując je sochą. Gdy na przełomie XIX i XX wieku drewnianą sochę zastąpił żelazny pług, ziemniaki podczas sadzenia zaczęto przyorywać pługiem. I tak sadzono je do obecnych czasów. Odbywało się to w następujący sposób:

Na polu przeznaczonym pod ziemniaki musiała być jesienią wykonana podorywka. Na wiosnę pole wyrównywano bronami i wywożono na nie obornik, który równomiernie po całym tym polu roztrząsano. Potem następowało przyoranie obornika i jednocześnie sadzenie ziemniaków. Ziemniaki układano w bruzdach, w odstępach co druga bruzda. W ten sposób ziemniaki były posadzone w rzędy. Gdy wyrosły, można było je oborać przy pomocy narzędzia zwanego oborywką, którą ciągnął koń. Przy oborywaniu ziemniaków ulegała zniszczeniu większość chwastów rosnących w ziemniakach, a krzaki ziemniaków były obsypywane ziemią, co korzystnie wpływało na lepszy ich urodzaj.

Ten sposób sadzenia ziemniaków, zwany pod pług, przetrwał do obecnych czasów. Zmianę tego sposobu sadzenia ziemniaków powodują obecnie sadzarki mechaniczne ciągnione przez traktor, które zaczęły już wchodzić w użycie.