Dworek w którym urodził się i przeżył lata dziecinne Cyprian Kamil Norwid. Jest drewnianą budowlą klasycystyczną. Zbudowany na planie prostokąta, piętrowy, nakryty czterospadowym dachem krytym gontem. Od podjazdu i ogrodu posiada dwa ganki o drewnianych słupach, zwieńczone trójkątnymi szczytami. Na szczycie ganku od ogrodu rzeźba głowy Adama Mickiewicz dłuta Bolesława Jeziorańskiego. 

      Po rodzinie Norwidów dwór był własnością rodziny Suskich i Jeziorańskich. W 1964 roku stał się własnością Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy, którzy dwór odrestaurowali. Otaczający dwór park z połowy XIX wieku posiada wiele ciekawych okazów, wśród nich aleje wysadzane lipami, klonami i grabami oraz piękny okazały klon srebrzysty - pomnik przyrody.

     Zbudowany został w piewszej połowie XIX wieku dla rodziny Czarnkowskich. W 1910 roku dwór z majątkiem zakupił Roman Walenty Jeleniewski. Dwa lata później dokonał on przebudowy dworu według projektu architelta Tadeusza Zielińskiego. To wtedy dobudowano mu piętro i wysoki, obejmujący dwie kondygnacje portyk zwieńczony tympanonem z alegorią Świtu, Dnia i Nocy. Autorem płaskorzeźby był Bolesław Jeziorański, twórca pomnika Tadeusza Kościuszki w Dąbrówce. Po wojnie dwór z majątkiem został odebrany właścicielom. Najpierw mieszkali tam różni uciekinierzy, później dwór został siedzibą Gromadzkiej Radzy Narodowej a jeszcze później zamieniono go na pomieszczenia magazynowe. Kolejni użytkownicy dokonywali dewastacji dworu aż do jego ruiny. 1981 roku dwór nabyli od Państwowego Funduszu Ziemi państwo Jadwiga i Witold Woliscy. Ich wielkim wysiłkiem został on odbudowany, odrestaurowano również park otaczający dwór. W 1995 roku właściciele otrzymali nagrodę Ministra Kultury i Sztuki dla najlepszego użytkownika zabytku.

     Pałac zbudował w pierwsze połowie XVII wieku Jan Renard, podstoli nurski, pułkownik gwardii królewskiej. Przebudowany dwukrotnie w pierwszej połowie XIX wieku przez Ksawerego Dybowskiego stolnika bełdzkiego i w drugiej połowie XIX wieku przez budowniczego Władysława Mierzanowskiego.
     Jest to budowla klasycystyczna, parterowa. Od frontu posiada portyk o czterech kolumnach toskańskich, dzwigających szerokie belkowania i trójkątny szczyt. Od ogrodu na ryzalicie pod oknami płyciny z dekoracją roślinną. W pomieszczeniach ozdoby stiukowe, kominki i pamiątkowa tablica związana z Janem Renardem. Obok pałacu dwie oficyny dworskie z drugiej połowy XVIII wieku oraz okazały park założony w XVIII i przebudowany w następnym wieku. W nim stawy i okazy starodrzewu.

     Pięknie położony na nadbużańskiej skarpie, zbudowany został około 1880 roku. Prawdopodobnie wcześniej stał w tym samym miejscu inny pałac zbudowany dwa wieki wcześniej.

     Jest to budowla murowana, otynkowana, jednokondygnacyjna, jedynie części objęte przez skrajne ryzality posiadają dwie kondygnacje. Budynek główny składa się z trzech członów, co podkreślają kształty dachów, gzymsów i obramowań okien. Na początku XX wieku do budynku dostawiono skośne skrzydło wschodnie. Pod względem stylowym pałac można zaliczyć do eklektyzmu.

      Aktualnie właścicielem pałacu jest Bank Państwowy PKO. Pałac został z wielkim pietyzmem odrestaurowany i otrzymał stylowe wyposażenie. Odbywają się w nim konferencje i rózne okolicznościowe spotkania oraz koncerty.