Wojna przyniosła Wierze jeden z najważniejszych chyba w jej karierze utworów - legendarny "Walc", słynną kompozycję Władysława Szpilmana (parafraza na temat "Casanovy" Ludomira Różyckiego), do której słowa napisał poeta Władysław Szlengel. Wiera była jedyną wykonawczynią tego utworu, który pierwszy raz zagrano w elitarnej kawiarni "Sztuka" na terenie żydowskiego getta (dziś jest tu jezdnia ulicy Andersa przy al. "Solidarności"). Ta piosenka - wkradając się w małe państwo śmierci getta - stawała się subtelnym manifestem wolności polskich Żydów - w pewnej chwili pojawiały się w niej aluzje do muzyki Chopina.

     Z getta pieśniarce pomógł się wydostać mąż, aryjczyk - Kazimierz Jezierski. Do końca wojny mieszkała w Babicach po Warszawą. Gdy po wojnie dla polskiego radia zdążyła nagrać zaledwie kilka piosenek - w maju 1945 roku została aresztowana. Donos złożył Jonas Turkow - aktor i reżyser żydowski, w gettcie zajmował się cenzurą i organizacją występów artystycznych. Oskarżył ją o współpracę z gestapowcami.

     Oprócz korekt pisał również recenzje oraz tłumaczył na żydowski powieści Knuta Hamsuna, Ericha Marii Remarqua i Tomasza Manna. Debiut literacki Singera miał miejsce w 1925 roku na łamach tegoż tygodnika. Było to opowiadanie pt. "Na Starość". Mniej więcej więcej w tym okresie Singer nawiązuje romans z Rachelą Poncz, która w 1929 roku rodzi mu syna. Kontakty pisarza z synem były sporadyczne i nie najlepsze. W 1933 roku ukazuje się pierwsza powieść Singera pt. "Szatan w Goraju". Dwa lata później pisarz wyjeżdża do Ameryki, gdzie od 10 lat przebywa jego starszy brat ze swoją rodziną. 

     W Nowym Jorku mieszkał dłużej niż w Polsce. Nigdy jednak do Ameryki nie przeniósł się naprawdę. Jego świat to wyobraźnia, a ta swój adres miała w Polsce. Akcja siedmiu jego powieści toczy się niemal w całości w naszym kraju. Do najbardziej znanych należą "Rodzina Muszkatów", "Szosa", "Dwór" oraz jego kontynuacja "Spuścizna" czy "Sztukmistrz z Lublina". Uważał, że celem pisania jest opowiedzenie historii, że dobra historia znaczy więcej niż tuziny przesłań. Był zdania, że wielki pisarz z najbardziej trywialnej historii może zrobić wielką literaturę. Wśród pisarzy najbardziej cenionych przez Singera byli Gustaw Flaubert, Fiodor Dostojewski - jego pierwsza fascynacja literacka oraz Adam Mickiewicz, którego uważał za geniusza. W 1978 roku pisarz otrzymuje literacką Nagrodę Nobla, niewiele to zmienia w jego życiu. Sukces go nie zmienił, żył bardzo skromnie. Wynajmował mieszkania, gdzie czynsze były niskie, nie kupował drogich ubrań, nie jadał też w drogich restauracjach. Na kartach jego twórczości często królują chochliki, dybuki i złe moce najczęściej z małych polskich miasteczek, choćby takich jak Radzymin. Tęsknił za polską przyrodą, często, więc w swojej wyobraźni przywoływał radzymińskie i leoncińskie łąki.