Położenie geograficzne Francji



Francja jest największym i najbardziej zróżnicowanym krajem Europy Zachodniej. Ciągnie się od pofałdowanych równin północy po nieregularne grzbiety Pirenejów, od poszarpanego wybrzeża Bretanii ku czystym, lazurowym jeziorom i lodowcom Alp. Jest tym samym jedynym krajem Europy należącym geograficznie zarówno do północy, jak i do południa – posiadając jednocześnie wybrzeże atlantyckie i śródziemnomorskie. Istnieje tu znaczna różnorodność ziem oraz krajobrazu, klimatu i roślinności.




Informacje ogólne.

Całkowita granica lądowa :2 892,4 km
Długość wybrzeża : 3 427 km
Rozciągłość południkowa: 973 km
Rozciągłość równoleżnikowa: 945 km
Państwa sąsiadujące :
Niemcy
Hiszpania
Szwajcaria
Włochy
Belgia
Luksemburg

Departamenty zamorskie:

Gwadelupa
Martynika
Réunion
Gujana

Graniczy również z Oceanem Atlantyckim i Morzem Śródziemnym . Wyspy :

Korsyka
Wyspy Normandzkie
Groix
Belle Ile
Noirmoutier
Yeu
Re
Oleron
· Najwyższy punkt: Mont Blanc 4 808 m n.p.m
· Najniższy punkt: delta Rodanu 2 m p.p.m
· Największe rzeki: Loara , Sekwana, Rodan , Garonna , Ren
· Największe góry : Alpy Zachodnie, Jura, Wogezy , Ardeny , Pireneje
· Większe miasta: Paryż, Marsylia, Lyon, Tuluza, Bordeaux, Strasburg, Lille, Nicea

Rzeźba terenu :
Francja jest krajem o urozmaiconej rzeźbie terenu, zróżnicowanym klimacie i bogatej szacie roślinnej. Ponad połowę powierzchni Francji zajmują płaskie i pagórkowate niziny o wys. do 200 m.
Znaczną część kraju zajmują obszary górzyste, zaliczane do najpiękniejszych w Europie. Na północnym zachodzie kraju, w Bretanii i częściowo Normandii, położone są stare góry wypiętrzone w orogenezie hercyńskiej - Masyw Armorykański. Są to góry zrębowe, zbudowane z kwarcytów, gnejsów i granitów, wznoszą się do wysokości 417 m n.p.m. Alpy Francuskie ciągną się wzdłuż wschodniej granicy Francji, od Jeziora Genewskiego w kierunku Lazurowego Wybrzeża.. Na ich terenie leży najwyższy szczyt Europy , Mont Blanc . Alpy zachodnie leżą na południowo-wschodnich krańcach Francji .Zbudowane są ze skał krystalicznych otoczonych pokrywą ze skał osadowych. Francuskie Alpy dzielą się na 2 zasadnicze części: Alpy Północne i Alpy Południowe. Alpy Północne dzielą się z kolei na szereg mniejszych łańcuchów np.: Alpy Delfinackie, Graickie, Sabaudzkie, w obrębie Alp Południowych wyróżnia się zaś: Alpy Kotyjskie, Nadmorskie, Prowansalskie. Południową i środkową część kraju zajmuje rozległy Masyw Centralny. Obszary te uległy sfałdowaniu w karbonie. Ruchy górotwórcze orogenezy alpejskiej podniosły cały blok masywu i spowodowały jego pękanie. Wówczas to powstały dwa rowy tektoniczne, dzisiejsze doliny rzek Allier i górnej Loary.
Centralna część masywu obejmuje zapadliska tektoniczne i obszary powulkaniczne. Najwyższe szczyty tego regionu, Cantal (1860m) i Puy de Sancy (1886 m) są stożkami wygasłych wulkanów Do innych starych masywów francuskich należą Wogezy, Ardeny oraz Masyw Armorykański. Od północnego zachodu z Alpami sąsiadują wapienne góry Jura, których najwyższy szczyt, Cret de la Neige osiąga wysokość 1723 m n.p.m. Jura to łagodny łańcuch gór wapiennych, biegnie wzdłuż granicy szwajcarskiej na północ od Jeziora Genewskiego . Na południowym zachodzie, wzdłuż granicy z Hiszpanią, rozciągają się masywy górskie Pirenejów. Najwyższy szczyt Pirenejów ma zaledwie 3404m jednak ich stoki są często równie niedostępne jak w Alpach. Pokryte lasem iglastym Ardeny ciągną się w północno-wschodniej części kraju, między Alzacją a Lotaryngią. Ardeny leżą głównie na terenie Belgii i Niemiec, a część francuska na północnych obrzeżach Szampanii.
Masyw Amorykański wznosi się na zachód od Normandii i oddziela ją od Bretanii.Dla obszaru Basenu charakterystyczne jest występowanie dużych przestrzeni o monotonnym, płaskim ukształtowaniu powierzchni, pokrytych zwartymi kompleksami leśnymi. Poprzez Bramę Poitou i Aunis, Basen Paryski ma połączenie z leżącym na południowym zachodzie Basenem Akwitańskim. Półwysep Bretoński jest położony w zachodniej części Francji i stanowi najbardziej wysuniętą na zachód część tego kraju. Od północy oblewają go wody kanału La Manche, a od południa - otwarte wody Oceanu Atlantyckiego. Wnętrze półwyspu zajmują niewysokie wzgórza (do 384 m n.p.m.), stanowiące pozostałość hercyńskiego Masywu Armorykańskiego.. Charakterystyczne dla krajobrazu bretońskiego są tzw. bocages czyli żywopłot oddzielające łąki i pastwiska.

Sieć rzeczna.
Sieć rzeczna Francji jest dobrze rozwinięta. Rzeki należą do zlewisk Oceanu Atlantyckiego bądź Morza Śródziemnego. Ich wartość jako szlaków komunikacyjnych podnosi gęsta sieć kanałów. Do najdłuższych rzek Francji zalicza się: Loarę - 1012 km, Sekwanę - 776 km, Garonnę - 575 km, Rodan - 550 km w granicach kraju...

Klimat
Francja znajduje się w strefie oddziaływania klimatu umiarkowanego (za wyjątkiem terenów górzystych i Alzacji). Na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiego zaznaczają się oddziaływania oceaniczne, zaś w południowej części kraju występuje strefa pozostająca pod wpływem klimatu śródziemnomorskiego. Atlantyk wywiera ogromny wpływ na północno-zachodnią część kraju, zwłaszcza na Bretanię w której klimat charakteryzuje się dużą wilgotnością powietrz i znaczną ilością opadów (200 dni deszczowych) Stąd też jego wnętrze zajmują liczne wrzosowiska i torfowiska. Na tym obszarze występują również długotrwałe, niekiedy porywiste wiatry zachodnie.W północno-wschodniej Francji, zwłaszcza w Alzacji, panuje klimat kontynentalny z ciepłym latem, a zimą na tyle chłodną, że śnieg zalega tutaj czasem całymi tygodniami.
Najbardziej wilgotny okres z częstymi burzami przypada w Alzacji na czerwiec i lipiec. Między Bretanią a Alzacją rozciąga się równinny Basen Paryski, na który wpływ wywierają klimaty obydwu tych regionów. Chociaż charakteryzuje się najniższą roczną sumą opadów (ok. 575 mm), pory deszczowe są tutaj zmienne. Średnia roczna temperatura dla Paryża wynosi 12oC, ale w styczniu słupek rtęci może spadać poniżej zera, zaś w lipcu i sierpniu wskazywać ponad 30oC.
Południowe, nadbrzeżne tereny wystawione są na działanie klimatu śródziemnomorskiego, który swym zasięgiem obejmuje również południowe Alpy, Masyw Centralny i wschodnie Pireneje.
Na południu przymrozki należą do rzadkości. Występują tu za to wiosenne i jesienne ulewy – gwałtowne i krótkie, latem zazwyczaj nie pada. Natomiast w dolinie Rodanu przez 100 dni w roku wieją chłodne mistrale, które najbardziej dokuczliwe stają się wiosną.

źródło:
http://www.portalwiedzy.onet.pl
http://pl.wikipedia.org
http://limo.w.interia.pl/informacje_o_kraju.htm