wtorek 22 września 2020 imieniny Maurycego i Tomasza 1957 - Urodził się Nick Cave
Do końca roku pozostało: 0 dni
Etyka/religia
Interaktywna mapa szkół
Język polski Historia WOS Sztuka (plastyka i muzyka) Języki obce Religia i etyka
Matematyka Fizyka i astronomia Chemia Biologia Przyroda Geografia Technika Informatyka
Przedmioty zawodowe WF Ścieżki edukacyjne Wychowanie przedszkolne Nauczanie zintegrowane Więcej
Jan Paweł II - Apostoł Jedności

Część IV

Jan Paweł II z ogromną konsekwencją dąży do zbliżenia z Kościołami Wschodu, czego wyrazem jest list apostolski "Orientale Lumen" (z 22 maja 1995 roku) o znaczeniu chrześcijaństwa Wschodu dla Kościoła Powszechnego. Podkreśla znaczenie szczególnej więzi, która już nas łączy. Wspólne mamy prawie wszystko, a przede wszystkim wspólne, szczere pragnienie jedności.
Papież jest zdania, że mnisi mogą odegrać ważną rolę w dialogu ekumenicznym. Wspominając lata Soboru Watykańskiego II, należy zwrócić uwagę na pewien moment, kiedy wydawało się, iż rozkwitnie jedność Kościołów chrześcijańskich. Zauroczeni osobowością dobrego papieża Jana XXIII, który powiedział:
(...) że Sobór nie będzie próbował ustalać, kto ma rację, a kto jej nie ma, albowiem odpowiedzialność, czyli wina za rozłamy jest podzielona.

Te słowa wypowiedziane przez papieża Jana XXIII wywarły ogromne wrażenie, pozwoliły oczekiwać ze strony Rzymu najważniejszych gestów pojednania.
Zdały się pryskać wielowiekowe podziały, a droga do jedności poszerzała się z każdym dniem. Pogłębiły się kontakty między głowami poszczególnych Kościołów.

Tymczasem upragniona jedność nie nadeszła. Po Soborze Watykańskim II okazało się, że różnice są zbyt głębokie. Stawiano pytania o jedność, podejmowano próby przeniesienia pomyślnych rozwiązań teologicznych komisji na grunt wspólnego wyznania wiary.
Podkreślenie podobieństw, to jeszcze nie pojednanie, jeszcze nie jedność. Między Kościołem katolickim, a innymi Kościołami będą istniały jeszcze różnej wagi rozbieżności, duże i małe, historyczne, doktrynalne, kulturowe i psychologiczne.
Zasadnicze różnice dotyczą różnic w interpretacji Prawdy Objawionej. Aby można było łatwiej prowadzić dialog ekumeniczny, bez względu na różnice, należy zacząć od wspólnej modlitwy. Czy apele i zalecenia soborowych dekretów a szczególnie "Dekretu o ekumenizmie", w których traktuje się o tym by wierni Kościoła katolickiego troszczyli się o braci spoza tego Kościoła, modlili się z nimi i za nich, pierwsi wychodzili im naprzeciw, powstrzymywali się od wszelkiej lekkomyślności i nierozważnej gorliwości, by nie zaszkodzić prawdziwemu postępowi ku jedności – mają pozostać tylko na piśmie?

Należy więc pamiętać, ze nie ma prawdziwego ekumenizmu bez wewnętrznej przemiany.
Bo z nowości ducha przecież, z zaparcia się samego siebie i nieskrępowanego wylania miłości rodzą się i dojrzewają pragnienia jedności.
Na rozwiązanie oczekują niektóre zagadnienia strukturalne, z których jedno z ważniejszych – to katolickie rozumienia papiestwa i biskupstwa.
Niezbędnym warunkiem rozwoju ekumenizmu jest przyjęcie przez wyznania, że następstwo apostołów Chrystusa wiąże się z Biskupem Rzymu. Tu działał Piotr wybrany przez Jezusa na skałę i fundament Jego Kościoła.
Jedność musi być związana z sercem Chrystusa i Kościoła. Jedność ponad podziałami może być wyłącznie dziełem Ducha Świętego.
Trudną jest do zrozumienia działalność ekumeniczna Jana Pawła II, jeśli za punkt wyjścia naszych rozważań na ten temat nie weźmie się trzech jego encyklik. Przyjrzyjmy się jak Papież traktuje ekumenizm w swej podstawowej encyklice "Redemptor hominis", uważając jedność Kościoła za sprawę wierności słowu Chrystusa.

Są czasem ludzie, którzy widząc trudności, a także ujemnie oceniając skutki zapoczątkowanych starań ekumenicznych chcieliby wycofać się z tej drogi. Niektórzy nawet wyrażają pogląd, że szkodzi ona sprawie Ewangelii, że przynosi z sobą dalsze rozbicie Kościoła, że wywołuje zamieszanie pojęć w sprawach wiary i moralności, że prowadzi do swoistego indyferentyzmu.

Może i dobrze jest, że zwolennicy takich poglądów ujawniają swoje obawy, chociaż i tutaj należy zachować słuszne granice. Nowy etap życia Kościoła domaga się od nas szczególnie świadomej, pogłębionej i odpowiedzialnej wiary. Autentyczna działalność ekumeniczna odznacza się otwartością, gotowością dialogu, wspólnym szukaniem prawdy w jej pełnym znaczeniu ewangelicznym i chrześcijańskim, ale żadną miarą nie zaciera granic tej prawdy wyznawanej i nauczanej przez Kościół. Tym, (...) którzy z jakichkolwiek względów chcieliby odwieźć Kościół od szukania uniwersalnej jedności chrześcijan, trzeba raz jeszcze powtórzyć: czy możemy tego nie czynić? Czy wolno nam nie zaufać przy całej słabości ludzkiej, przy wszystkich obciążeniach wielowiekowej przeszłości – łasce naszego Pana, która się objawiła w ostatnim czasie przez tę mowę Ducha Świętego, którą usłyszeliśmy na Soborze.

To odważne słowa, którym towarzyszą również odważne gesty, do których zaliczyć należy wizytę w Watykanie (27-30 czerwca 1995 r.) patriarchy ekumenicznego Konstantynopola Bartłomieja I, duchowego i honorowego zwierzchnika prawosławia w świecie. W czasie tej wizyty Ojciec Święty wyraził pragnienie świętowania w większej bliskości z prawosławnymi Wielkiego Jubileuszu Roku 2000, aby wyznać światu wspólną wiarę, oraz dążenie do coraz pełniejszej jedności. Wymownym jest fakt zamieszkania przez Bartłomieja I w średniowiecznej wieży św. Jana oraz wejście na balkon główny bazyliki św. Piotra gdzie odmówił po łacinie "Angelus Domini", a następnie pobłogosławił tłum zebrany przed bazyliką. Żaden z dwustu siedemdziesięciu dwóch jego poprzedników nie miał sposobności przebywać w tym miejscu.

Następcy dwóch apostołów, Piotra i Andrzeja, obejmując wzrokiem wiary minione dwa tysiąclecia i bliskie już trzecie milenium wyznali, że w Chrystusie stanowią oni jedno.
Dużym zaskoczeniem była także wizyta ekumeniczna Jana Pawła II w rzymskiej parafii luterańskiej (11 grudnia 1983 r.), gdzie Papież został powitany włoskim tytułem "Vostra Santita" (Wasza Świętobliwość) przez pastora Mayera. Uczestniczył też w nabożeństwie ekumenicznym. Nie ukrywał swego wzruszenia tym spotkaniem, co wyraził w słowach, że takiego nabożeństwa ekumenicznego oczekiwał od dawna, widząc w nim wspaniałą okazję dla braci szukających jedności w Chrystusie.
Mówiąc o ekumenii wspominał, że jest ona owocem codziennej odnowy, nawrócenia i pokuty chrześcijan.
Umiejętność formułowania apeli do ludzi różnych religii, jako cenna cecha papieskiego kierowania Kościołem, zaowocowała modlitwami o pokój w Asyżu. Prawdą jest, że Jan Paweł II jednocząc ludzi wokół wiary w jedynego Boga nie ograniczył się do chrześcijan. Modlitwy o jedność kieruje do Żydów, muzułmanów i chrześcijan niekatolików.

Odwiedziny w rzymskiej synagodze i spotkanie z rabinem Elio Toaffem w 1986 roku były najbardziej wymownym gestem jedności. Nazwano je najkrótszą z wielkich podróży. 200 metrów, bo tyle dzieli Watykan od synagogi symbolizowało 2000 lat wzajemnych uprzedzeń i niechęci.
Wykładem ekumenii Jana Pawła II jest encyklika "Dives in misericordia", mimo że przymiotnik “ekumeniczny” pojawia się w niej tylko jeden raz. Fundamentalny dla ekumenii temat nawrócenia Ojciec Święty umieszcza i rozważa w perspektywie Bożego miłosierdzia i miłości. Końcowy punkt ekumenicznego wysiłku nawrócenia opisuje w prostych słowach:
Nawrócenie do Boga zawsze polega na odkrywaniu miłosierdzia, czyli owej miłości, która cierpliwa jest i łaskawa (...) nawrócenie do Boga jest zawsze owocem "odnalezienia" tego Ojca, który bogaty jest w mi?osierdzie.

Na tym właśnie zespołowym działaniu odnajdywania wspólnego, bogatego w miłosierdzie Ojca polega zadanie wszystkich rozdzielonych chrześcijan. Ta postawa jest docelowym punktem i rezultatem wysiłku ekumenicznego.
Do ekumenicznych przemyśleń zaprasza także encyklika "Laborem exercens", poświęcona pracy ludzkiej. Praca jako czynnik jednoczący mogłaby stanowić punkt wyjścia do zrozumienia wezwań Ojca Świętego, ponaglających rozdzielonych chrześcijan do ekumenicznej współpracy. Papież nawołuje do przełamania nawyków izolacji, oraz do współpracy we wszystkich dziedzinach wszędzie tam gdzie jest to możliwe. Tylko tak pojęta współpraca może ukazać światu prawdziwy przykład pojednania i przyczynić się do pokoju między ludźmi.
Misja świadczenia chrześcijan na rzecz jednania świata i pokoju światowego dopóty pozostanie jednak świadectwem ułomnym i zwiewnym, dopóki między chrześcijanami nie zostanie zadzierzgnięta jedność organiczna: przeciwnie, ich podział stanowi w oczach świata permanentny skandal.

Dążenia do jedności poparł Ojciec Święty nową encykliką „Ut unum sint” (Aby byli jedno) z roku 1995. Jest ona sumą papieskiej nauki o ekumenizmie. W niej Papież stwierdza, że dążenie ekumeniczne jest dla niego "jako Biskupa Rzymu 'jednym z priorytetów duszpasterskich' mojego pontyfikatu. Myślę o tym, jak poważną przeszkodę stanowi podział dla głoszenia Ewangelii."

Chrześcijaństwo ukazuje wspólnotę między Chrystusem a Ludem Bożym. Oznacza to, że kryterium prawdy jest sam Chrystus. Ponad wszelkimi podziałami jest braterstwo, ono istnieje pomiędzy wszystkimi chrześcijanami mimo podziałów. Encyklika mówi o uznaniu siebie winnym grzechów przeciw jedności, mówi o nawróceniu serca, którym jest przemiana życia. Oczywistym jest, że sam Papież nie przywróci jedności, stąd wezwanie w encyklice do ustawicznej modlitwy o jedność wszystkich ochrzczonych.





Autor: Mariola Grzelińska
Komentarze + Dodaj komentarz
  • apostol siwiata , gtw (odpowiedzi: 0)
  • JP2 to aposlow siwiata
  • Jan Paweł II, tomasz Holiczko (odpowiedzi: 0)
  • Jan Paweł II to największy Polak
  • Doceńmy, olga (odpowiedzi: 0)
  • nie doceniamy ludzi, którzy żyją, ale doceniamy ich po śmierci
  • "Jan Paweł II Kocha nas wszystkich", Patrycja (odpowiedzi: 0)
  • Jestem Patrycja i mam dopiero 13 lat Jan Paweł II jest niezwykłym człowiekiem kocha nas wszystkich ja chociasz mam 13 lat i jestem mała to moje serce jest odemnie większe z miłośći do naszego niestety zmarłego ale ciąż zyjącega naszego papieża
 
Nasi partnerzy:
MEN SchoolNet eTwinning Związek Powiatów Polskich PCSS
Cisco OFEK Przyjazna Szkoła Fundacja Junior FIO CEO
Parafiada net PR Orange IMAX Cinema City WSP TWP
IMAGE PPI-ETC ArcaVir Master Solution Device


Projekt Polski Portal Edukacyjny Interkl@sa
powstał i był realizowany w latach 2000-2011 dzięki wsparciu
Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Prywatności".


Pytania i uwagi: portal@interklasa.pl

Regulamin portalu /  Polityka prywatności /  Ochrona własności intelektualnej /  Zasady korzystania / 
Wyłączenie odpowiedzialności /  Biuro prasowe /  Zasady współpracy /  Redakcja /  Kontakt

Przejdź na stronę ucznia Przejdź na stronę nauczyciela Przejdź na stronę rodzica Certyfikat sieciaki.pl Przyjazna strona kidprotect.pl