wtorek 22 października 2019 imieniny Halki i Przybysławy 1962 - Przemówienie prezydenta Kennedy’ego do narodu
Do końca roku pozostało: 0 dni
Fizyka i astronomia
Interaktywna mapa szkół
Język polski Historia WOS Sztuka (plastyka i muzyka) Języki obce Religia i etyka
Matematyka Fizyka i astronomia Chemia Biologia Przyroda Geografia Technika Informatyka
Przedmioty zawodowe WF Ścieżki edukacyjne Wychowanie przedszkolne Nauczanie zintegrowane Więcej
Przejście Wenus

Wyniki obserwacji przejść Wenus w wieku XIX

WYNIKI OBSERWACJI PRZEJŚĆ WENUS W WIEKU XIX

W dziewiętnastym wieku nastąpił bardzo szybki rozwój nowych technologii niezwykle przydatnych w obserwacjach przejść Wenus. Telegraf pozwalał w wielką precyzją synchronizować zegary w odległych punktach obserwacyjnych, a ogromny postęp w budowie chronometrów znacznie zmniejszył błędy pomiaru czasu w miejscach, gdzie linie telegraficzne nie były dostępne. Dzięki temu zarówno pomiary momentów poszczególnych kontaktów jak i pomiary współrzędnych geograficznych miejsc obserwacji zyskały na dokładności. Powszechnie zaczęto także stosować w astronomii fotografię oraz precyzyjne instrumenty pomiarowe.

Kolejne dwa przejścia Wenus, w latach 1874 i 1882, obserwowane były przy zastosowaniu wszystkich zdobyczy XIX-wiecznej techniki. Przejście z 9 grudnia 1874 roku obserwowane było z 35 punktów obserwacyjnych, między innymi w obserwacjach po raz pierwszy wzięli udział astronomowie amerykańscy (w Pekinie, Nagasaki, na Tasmanii, na Nowej Zelandii), a przecież podczas poprzedniego przejścia Wenus Stany Zjednoczone Ameryki jeszcze nawet nie istniały. Podczas przejścia w roku 1882 wykonano ponad 1700 fotografii tarczy słonecznej. Otrzymane wartości paralaksy Słońca wahały się od 8,76" do 8,85" (148,6 - 150,1 mln km).

Paralaksa Słońca może zostać wyznaczona nie tylko na podstawie analizy momentów czasu kontaktów zaobserwowanych przez różnych obserwatorów, ale także na podstawie pomiarów różnic widomych dróg przejścia Wenus na tle tarczy Słońca obserwowanych z kilku miejsc lub też na podstawie pomiaru minimalnej odległości środka tarczy Wenus od środka tarczy Słońca. Analiza numeryczna takich obserwacji dokonanych z wielu punktów obserwacyjnych pozwala wyliczyć wartość paralaksy Słońca. Metody te wymagają jednak niezwykle dokładnych pomiarów kątowych i dlatego nie można było ich zastosować przy użyciu XVIII-wiecznych instrumentów pomiarowych. Dopiero wprowadzenie fotografii i precyzyjne pomiary położenia tarcz Wenus i Słońca na negatywach fotograficznych umożliwiły precyzyjne pomiary trajektorii tarczy Wenus i wyznaczanie jej minimalnej odległości od środka tarczy słonecznej.




Komentarze + Dodaj komentarz
Zapraszamy do wyrażania opinii, redakcja portalu Interklasa.
 
Nasi partnerzy:
MEN SchoolNet eTwinning Związek Powiatów Polskich PCSS
Cisco OFEK Przyjazna Szkoła Fundacja Junior FIO CEO
Parafiada net PR Orange IMAX Cinema City WSP TWP
IMAGE PPI-ETC ArcaVir Master Solution Device


Projekt Polski Portal Edukacyjny Interkl@sa
powstał i był realizowany w latach 2000-2011 dzięki wsparciu
Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Prywatności".


Pytania i uwagi: portal@interklasa.pl

Regulamin portalu /  Polityka prywatności /  Ochrona własności intelektualnej /  Zasady korzystania / 
Wyłączenie odpowiedzialności /  Biuro prasowe /  Zasady współpracy /  Redakcja /  Kontakt

Przejdź na stronę ucznia Przejdź na stronę nauczyciela Przejdź na stronę rodzica Certyfikat sieciaki.pl Przyjazna strona kidprotect.pl