wtorek 20 sierpnia 2019 imieniny Bernarda i Sobiesława 1847 - Urodził się Bolesław Prus
Do końca roku pozostało: 0 dni
Język polski
Interaktywna mapa szkół
Język polski Historia WOS Sztuka (plastyka i muzyka) Języki obce Religia i etyka
Matematyka Fizyka i astronomia Chemia Biologia Przyroda Geografia Technika Informatyka
Przedmioty zawodowe WF Ścieżki edukacyjne Wychowanie przedszkolne Nauczanie zintegrowane Więcej
Wielcy pisarze

Fiodor Dostojewski

Fiodor Dostojewski

Nie ma rzeczy bardziej niewiarygodnej od rzeczywistości.
                                  Fiodor Dostojewski

Fiodor M. Dostojewski urodził się 11 XI 1821 r. w Moskwie, zmarł 9 II 1881 r. w Petersburgu. Był to wybitny prozaik rosyjski, mistrz powieści psychologicznej.

Syn lekarza, wychowywany w surowej atmosferze domowej: po śmierci matki oddany do pensjonatu, a następnie do szkoły inżynierskiej w Petersburgu. Zapoznaje się z literaturą europejską, tłumaczy Eugenie Grandet Balzaka.

Od 1847 należy do koła pietraszewców, zajmujących się sprawami społecznymi w duchu francuskiego socjalizmu utopijnego. Aresztowany w 1849 r. zostaje skazany na śmierć: w ostatniej chwili przed egzekucją ułaskawiony, zesłany na cztery lata ciężkich robót na Syberię, a potem wcielony do wojska w Semipałatyńsku.

Z Syberii wraca w 1859 r. i poświęca się pracy pisarskiej. Pod wpływem przeżyć więziennych i obozowych przeszedł daleko idącą ewolucję poglądów: z utopijnego socjalisty przekształcił się we wroga indywidualizmu, wszelkich dążeń rewolucyjnych i liberalnych, w rzecznika chrześcijańskiej pokory i posłuszeństwa carskiej władzy. Na jego poglądy wpływ miały też takie fakty z życiorysu pisarza, takie jak zamordowanie ojca przez chłopów, popadnięcie w alkoholizm, namiętności gracza-hazardzisty. Wywarło to również wpływ na jego twórczość literacką.

W 1862 r. wyjeżdża za granicę, skąd wraca jako jeden z najpopularniejszych pisarzy rosyjskich. Zwiedza Niemcy, Włochy, a także Paryż i Londyn. Interesują go przede wszystkim ludzie. Utwierdza się w przekonaniu, że cywilizacja zachodnioeuropejska to duchowy cmentarz.

W 1864 r. umiera żona i brat pisarza - Michał. W 1886 r. żeni się z Anną Grigojewną Snitkin, młodszą od niego o 25 lat stenografistką. Związek ten był bardzo szczęśliwy. Dzięki temu też mogły powstać jego największe arcydzieła, a dzięki uporowi, konsekwencji i zapobiegliwości żony Dostojewskiego mógł spokojnie pracować. Wydał następujące tomy: Biedni ludzie (1845), Sobowtór (1846), Białe noce (1848), Nietoczka Niezwanowa (1849), Skrzywdzeni i poniżeni (1861), Wspomnienia z domu umarłych (1860-62), Zapiski z podziemia (1864), Zbrodnia i kara (1866), Gracz (1867), Idiota (1868), Biesy (1870). Młodzik (1875), Bracia Karamazow (1879-80), Dziennik pisarza (1873-81).

Dostojewski przyczynił się do rozwoju problematyki psychologicznej w literaturze. Wybitny uczony radziecki Michaił Bachtin określał powieści Dostojewskiego jako "polifoniczną fugę" obejmującą nie zestrojone przez narratora głosy różnych bohaterów, wypowiadających niezależne sądy. Taka struktura powieści sygnalizowała towarzyszące formie intencje: w świecie, który opisywał Dostojewski, nie było - jego zdaniem - harmonii, jedności i spoistości.

Dostojewski przez całe życie gorączkowo usiłował odpowiedzieć na pytania związane z "przeklętymi problemami" istoty ludzkiej kondycji na tym wcale nie najlepszym ze światów. Nazywano go piewcą społecznego humanizmu, ale też dostrzegano, że jakby ze szczególną pasją opisywał okrucieństwo i podłość ludzką, stany nienormalne.

Interesowała go także problematyka moralna, szczególnie zaś współistnienie w świecie, w ludzkim życiu, dobra i zła. Dostojewskiego pasjonowały ponadto dezintegracja mieszczaństwa jako klasy, jego klęski i upadki, psychiczne zagubienie w świecie podlegajacym w tym czasie gwałtownym przemianom społecznym i obyczajowym.

Całościowy dorobek pisarski Dostojewskiego ilustruje właśnie wielki dramat współczesności przedstawiony w dziejach bohaterów jego powieści. Dodać trzeba, że Dostojewski nie dawał gotowych rozwiązań w swoich powieściach, lecz zawsze kończył je znakami zapytania. Zagadka sensu istnienia, sensu ludzkiego życia nigdy nie została rozwiązana.

Na podstawie "Literatura Młodej Polski" Tomasza Weissa, Warszawa 1984.





Autor: Anita Hauzer
Komentarze + Dodaj komentarz
Zapraszamy do wyrażania opinii, redakcja portalu Interklasa.
 
Nasi partnerzy:
MEN SchoolNet eTwinning Związek Powiatów Polskich PCSS
Cisco OFEK Przyjazna Szkoła Fundacja Junior FIO CEO
Parafiada net PR Orange IMAX Cinema City WSP TWP
IMAGE PPI-ETC ArcaVir Master Solution Device


Projekt Polski Portal Edukacyjny Interkl@sa
powstał i był realizowany w latach 2000-2011 dzięki wsparciu
Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Prywatności".


Pytania i uwagi: portal@interklasa.pl

Regulamin portalu /  Polityka prywatności /  Ochrona własności intelektualnej /  Zasady korzystania / 
Wyłączenie odpowiedzialności /  Biuro prasowe /  Zasady współpracy /  Redakcja /  Kontakt

Przejdź na stronę ucznia Przejdź na stronę nauczyciela Przejdź na stronę rodzica Certyfikat sieciaki.pl Przyjazna strona kidprotect.pl