wtorek 16 lipca 2019 imieniny Benity i Mariki 1054 - Schizma wschodnia
Do końca roku pozostało: 0 dni
Nauczyciel
Interaktywna mapa szkół
Język polski Historia WOS Sztuka (plastyka i muzyka) Języki obce Religia i etyka
Matematyka Fizyka i astronomia Chemia Biologia Przyroda Geografia Technika Informatyka
Przedmioty zawodowe WF Ścieżki edukacyjne Wychowanie przedszkolne Nauczanie zintegrowane Więcej
  • „Droga ku świętości”
Scenariusz uroczystości z okazji nadania szkole imienia św. Jadwigi

„Droga ku świętości”

Scenariusz uroczystości z okazji nadania szkole imienia św. Jadwigi pt. „Droga ku świętości” można wykorzystać na lekcjach religii i historii. Przybliża on postać polskiej królowej - św. Jadwigi, ukazuje jej wszechstronną działalność społeczną oraz cuda dokonane za jej pośrednictwem.

Konferansjer:
Święta Jadwiga - królowa Polski, obrończyni Kościoła, wzór wszelkich cnót - zapisała się w pamięci potomnych przede wszystkim głęboką religijnością i oddaniem sprawom państwa. Była tak sławna i ceniona w świecie katolickim przez swą wspaniałą postawę moralną, że wszyscy czcili ją za życia jako wzór świętości. Pozostała po niej tradycja kobiety świętobliwej i wybitnej władczyni. Zasłużyła się dla kraju jako...

Konferansjerka:
...osoba wspierająca naukę.

Konferansjer:
Królowa bardzo interesowała się sprawami nauki. Dzięki jej inicjatywie utworzono Wydział Teologiczny na Akademii Krakowskiej. Podniosła prestiż tej uczelni do rangi europejskiego uniwersytetu.

Królowa Jadwiga:
„Chcę i pragnę z całego serca, ażeby Akademia Krakowska na cały świat zasłynęła, ażeby w niej kształcili się synowie Polski, Litwy i Rusi, ażeby naród ten, jako potężny jest teraz przez obszar bogatych ziem, tak był potężnym przez cnoty wielkie i umysły silne, a to zdobywa się przez głęboką wiedzę i gruntowną naukę”.

Recytator:
Kwitnie tu przecie dotychczas uczonych wszechnica przesławna,
Która z hojności jej rąk wzięła początek i wzrost.
Ona to mistrze uczone przyzwała z zagranic Królestwu.
Męże świadome, jak nikt, nauk wszelakich i sztuk;
Ona też uczniów tej szkoły we wszystko nadała sowicie;
Zaczem się chwały jej blask rozlał szeroko na świat.

Konferansjerka:
Jadwiga ufundowała kolegium dla Litwinów w Pradze. Utrzymywała zdolnych żaków poświęcających się nauce. Podarowała Katedrze Krakowskiej racjonał pełen pereł. Pas ten został własnoręcznie wykonany przez Jadwigę. Obecnie jest zakładany na wyjątkowe uroczystości religijne przez arcybiskupów krakowskich.

Zaangażowała się w krzewienie słowa polskiego w Koronie. Patronowała tłumaczeniu Pisma Świętego i Ojców Kościoła. Jan Długosz wspomina: „Za jej czasów na Wawelu po raz pierwszy dało się słyszeć publicznie polskie Słowo Boże.”

Konferansjer:
Osoba szerząca wiarę.

Konferansjerka:
Święta Jadwiga pokonywała niezliczone przeciwności, by nieść światło wiedzy religijnej. Osobiście zaangażowała się w krzewienie wiary katolickiej na  Litwie, a także w nawrócenie prawosławnej  Rusi. Wyposażała świątynie i starannie dobierała misjonarzy.

Założyła fundację Kolegium Psałterzystów, którzy nieustanni modlili się pod Czarnym Krucyfiksem na Wawelu.

Królowa odznaczała się ogromną pobożnością. Odrzuciwszy od siebie wszelką pychę, żyjąc skromnie, często swe myśli kierowała ku Bogu poprzez modlitwy i czytanie pobożnych ksiąg.

Jadwiga przeznaczała również hojne ofiary na świątynie. Wspomina o tym Jan Długosz  w Rocznikach  Królestwa Polskiego: „Ręką jej szyte ozdoby do kościołów, liczne dla nich ofiary dowodzą pobożności wielkiej.”

Recytator:
Cicha, skromna, zamyślona
na Wawelu śpisz przez wieki,
błogosławiąc w swoim sercu
Boga, który był człowiekiem.

Chrzestną Matką byłaś pogan,
opiekunką dla uczonych,
władcom Tyś służyła radą
ciężar niosąc swej korony.

Konferansjer:
Strażnik pokoju.

Konferansjerka:
Pani Wawelska była apostołem pokoju zarówno w najbliższym otoczeniu, jak i na arenie politycznej. Gdy w roku 1397 wojna z Krzyżakami była nieunikniona, Jadwiga prosiła męża, aby pozwolił jej spotkać się z Krzyżakami w sprawie zawarcia pokoju. Korespondowała z Wielkim Mistrzem krzyżackim, orędując o pokój Korony z Zakonem. Znana jest jej wypowiedź skierowana ku Zakonowi:

Królowa Jadwiga:
„Dopóki ja żyję, potrwa pokój, ale kiedy umrę, macie pewną wojnę z Polską i Litwą”.

Konferansjer: 
Wkładała dużo wysiłku, by pojednały się osoby toczące ze sobą spór. Dzięki Jadwidze doszło do pogodzenia Jagiełły z jego bratem Witoldem.

Zdarzało się nieraz, że skłóceni zabiegali sami o to, by monarchini osobiście przybyła i doprowadziła do zgody między nimi. Świadczą o tym poniższe słowa Królowej:

Królowa Jadwiga:
„Na Litwę jadę (....) książęta litewscy chcą zawrzeć pokój między sobą i zakończyć walki, więc zażądali, ażebym przybyła i stanęła między nimi jako pośredniczka”.

Recytator:
Co mówię! - wszak Polacy miewali zamieszki
Z Litwą, gorsze niżeli z Soplicą Horeszki,
A gdy na rozum wzięła Królowa Jadwiga,
To się bez sądów owa skończyła intryga.

Konferansjerka:
Pocieszycielka ubogich.

Konferansjer:
Królowa zauważała nie tylko możnych, lecz przede wszystkim zwracała uwagę na biednych i pokrzywdzonym. Wspomina o tym w jednym ze swych wierszy Grzegorz z Sanoka:

Recytator:
„Przeto wśród ludzi daleko jej imię rozniosło się wszędy;
świadectw jej czynów i cnót nie braknie po dziś dzień wśród nas.”

Konferansjerka:
Monarchini zasłynęła z troski o ubogich, uwrażliwiała również na ich ciężki los Jagiełłę. Znana jest opowieść o wspólnej wyprawie małżonków do Wielkopolski. Rycerze królewscy spustoszyli wieśniakom pole, urządzając sobie lekkomyślnie polowanie. Jadwiga zażądała od męża nie tylko ukarania winnych, ale także wynagrodzenia szkód wyrządzonych pokrzywdzonym ludziom. Na pytanie Jagiełły, czy jest zadowolona, odpowiedziała: „A kto im łzy powróci.”

Recytator:
Błogosławieństwem znaczone Twe życie,
gdy lud Twój mężnie w obronie stał krzyża.
Strzeż przed złą mocą co działa wciąż skrycie
broń nas i osłoń, gdy się do nas zbliża.

Niech Twoja prośba doświadczeń czas skróci,
bądź dla nas tarczą, jak kiedyś przed królem.
Mów Chrystusowi: „Kto im łzy powróci?”,
spójrz na Twój naród umęczony bólem.

Konferansjer:
Przeznaczyła testamentem swe klejnoty, pieniądze i cały strój królewski nie tylko na odnowienie Akademii Krakowskiej, ale także na pomoc dla biednych. Często lud Krakowa spotykał Jadwigę wśród głodnych, chorych i zapomnianych. Dla każdego miała dobre słowo. To z jej polecenia wznoszone były domy opieki społecznej zwane szpitalami. W nich niepełnosprawni, starzy i pozbawieni środków do życia ludzie znajdowali pożywienie i opiekę. Często wspierała biedaków jałmużną.

Jak głosi legenda, Królowa w czasie doglądania budowy kościoła, dostrzegła mocno zasmuconą twarz jednego z kamieniarzy. Z rozmowy z nim dowiedziała się, że mężczyzna nie ma pieniędzy na leczenie ciężko chorej żony, która bez pomocy lekarzy zapewne umrze. Dzieci zostaną wówczas bez opieki. Współczująca monarchini, pragnąc pomóc, bez namysłu oparła stopę o kamień i zdjęła z trzewika złotą klamrę z drogimi kamieniami, którą wręczyła zmartwionemu ojcu rodziny. Nie wiedziała, że na kamieniu, o który się oparła, został odciśnięty ślad jej stopy.

Recytator:
Na kamieniu Twego życia
ślad miłości odciśnięty.
Iść pragniemy Twoją drogą,
bo to ślad jest prawdy świętej.

Krzyżem Twoim był za życia
krzyż każdego ubogiego.
Klęknij z nami dziś pod krzyżem,
razem z naszą ludzką biedą.

Konferansjerka:
Opiekunka chorych.

Konferansjer:
Działalność społeczna Królowej Jadwigi obejmuje również opiekę nad chorymi, opuszczonymi, czym zaskarbiła sobie wdzięczność poddanych i pośmiertną pamięć. Zasłużyła się przede wszystkim swoją dobrocią. Często osobiście zajmowała się cierpiącymi. Wspierała finansowo szpitale i przytułki. Odwiedzała w nich chorych, pielęgnując ich i otaczając opieką. Wpisała się we wdzięczną pamięć potrzebujących.

Recytator:
Jadwigo, Polski Królowo i Pani,
przez wieki naród lgnie ufnie do Ciebie.
W Grodzie Wawelskim przynosi Ci w dani,
wszystko, czym żyje, zawierza Ci siebie.

Konferansjerka:
Królowa ufundowała wiele szpitali. Podczas wizytacji jednego z nich - jak głosi legenda - Jadwiga dostrzegła nieopatrzonego starca, całego w ropiejących ranach. Od chorego unosiła się tak nieprzyjemna woń, że nikt nie chciał troszczyć się o niego. Miłosierna monarchini osobiście obmyła nieszczęśnikowi rany, posmarowała gojącą maścią i obandażowała czystymi płótnami. Wszystkie czynności wykonywała bez najmniejszej odrazy.

Po obmyciu i opatrzeniu ran, ciało starca stało się piękne, oblicze dziwnie zajaśniało, a salę wypełnił przecudny zapach lilii. Człowiek ten, promieniując nadludzką jasnością, uśmiechnął się do Jadwigi i znikł. Zrozumiano, że postać opuszczonego chorego przyjął sam Pan Jezus.

Konferansjer:
Orędowniczka skrzywdzonych.

Konferansjerka:
Pani Wawelska była przede wszystkim człowiekiem o wielkim sercu. Wrażliwa na ludzką krzywdę, nieraz broniła najsłabszych i uciśnionych. Bez wahania podchodziła do ubogich chłopów i zaniedbanych dzieci.

Pewnego razu, podczas podróży, zastała królową okrutna śnieżyca. Pragnąc się schronić, zatrzymała się na noc w wiejskiej chacie. Bystra królowa zauważyła od razu, że mieszkańcy wioski cierpią z jakiegoś powodu. Od sołtysa dowiedziała się, że ich pan bezlitośnie się z nimi obchodzi. Jadwiga, chcąc pomóc ludziom, wykupiła od okrutnego pana wieś. 

Jej czułość i poświęcenie poddanym doskonale oddaje wiersz Grzegorza z Sanoki napisany po śmierci monarchini:

Recytator:
„Płaczcie teraz, ubodzy, których uciska los twardy
Bowiem zniknęła wam już wasza nadzieja i schron;”

Konferansjerka:
Cudowna moc Jadwigi.

Konferansjer:
Jadwiga, którą  uznano za święta, była już za życia obdarzona cudowną mocą uzdrawiania ludzi. Opowiada o tym jedna z legend.

„Pewnego razu chłopiec, który uczył się rzemiosła u kotlarzy, wpadł do Wisły. Kiedy wyłowiono go z wody, nie dawał oznak życia. Przypadkowo przechodziła tamtędy Jadwiga. Zatroskana pochyliła się nad nieszczęśnikiem i okryła go kontusikiem zdjętym z ramion. W tym momencie płaszcz na piersi chłopca poruszył się - czeladnik zaczął oddychać i powoli otworzył oczy”.

To tylko jeden z licznych cudów dokonanych za pośrednictwem Jadwigi. Warto tu również wspomnieć o niezwykłym uzdrowieniu profesora Jana Bruzdy. W 1993 roku stwierdzono u niego nowotwór jelita grubego. Rokowania, co do wyleczenia, nie były optymistyczne, gdyż pojawiły się liczne przerzuty. Przed operacją w 1994 roku chory otrzymał relikwię Świętej Jadwigi Królowej. 

Z tego niezwykle ciężkiego stanu profesor wyszedł całkowicie zdrowy. Nadal cieszy się życiem, które, jak wierzy, zawdzięcza Pani Wawelskiej.

Recytator:
Tyś dla nas wzorem, Patronko,
Na lata, na życie całe,
Jak trzeba służyć Ojczyźnie
I jak żyć Bogu na chwałę!
Czuwaj nad polskim Narodem,
Jadwigo, Królowo święta,
W pięknej wawelskiej świątyni
W białym marmurze zaklęta!

Konferansjerka:
Budowniczy kościołów.

Konferansjer:
Jak podaje Jan Długosz w Rocznikach Królestwa Polskiego: „...królowa Jadwiga (...) ustanowiła Kolegium Psałterzystów w katedrze krakowskiej i tamże dwa ołtarze. Ona fundowała klasztor Najświętszej Maryi na Piasku. Ona zaczęła uposażać i murować klasztor braci Słowian.”

Konferansjerka:
Od śmierci Pani Wawelskiej upłynęło wiele lat. Nie sposób jednak zapomnieć o niej ani tym bardziej o jej zasługach. W świecie, w którym wiele wartości odsuwanych jest na plan dalszy, powinniśmy brać przykład z Jej postawy.

Recytator:
Była Ogniwem, co sprzysięgło Litwina pospołu z Polakiem
W zgodne przymierze dwu państw, łącząc niezgodną ich waśń;
Ślepej nawale pogańskiej do światła tym drogę wskazała,
Drogę do wiary, bo sam zrządził wszechmocy to Bóg.
W moc nieprzełomną mądrości poddała zupełnie swój umysł;
Matkę tłum sierot w niej miał, mieli duchowni swój skarb;
Rosą zaś była nędzarzom ubogim, Kościoła podporą,
Znała ją szlachta z jej łask, z czułej opieki znał lud.
Nigdy też w sobie iskierki ni gniewu, ni dumy nie miała,
W niej cierpliwości był wzór, bo nie wiedziała, co żółć...

Bibliografia:
  1. Dzieło Jadwigi i Jagiełły w sześćsetlecie chrztu Litwy i jej związków z Polską, Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1989.
  2. Jan Długosz, Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, [w:] Polska Jana Długosza, Warszawa  1984.
  3. Maria Łuczyńska-Bruzdowa, Jadwiga wzorem świeckiej świętości




Autor: Anna Serafin
Komentarze + Dodaj komentarz
Zapraszamy do wyrażania opinii, redakcja portalu Interklasa.
 
Nasi partnerzy:
MEN SchoolNet eTwinning Związek Powiatów Polskich PCSS
Cisco OFEK Przyjazna Szkoła Fundacja Junior FIO CEO
Parafiada net PR Orange IMAX Cinema City WSP TWP
IMAGE PPI-ETC ArcaVir Master Solution Device


Projekt Polski Portal Edukacyjny Interkl@sa
powstał i był realizowany w latach 2000-2011 dzięki wsparciu
Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Prywatności".


Pytania i uwagi: portal@interklasa.pl

Regulamin portalu /  Polityka prywatności /  Ochrona własności intelektualnej /  Zasady korzystania / 
Wyłączenie odpowiedzialności /  Biuro prasowe /  Zasady współpracy /  Redakcja /  Kontakt

Przejdź na stronę ucznia Przejdź na stronę nauczyciela Przejdź na stronę rodzica Certyfikat sieciaki.pl Przyjazna strona kidprotect.pl