niedziela 09 sierpnia 2020 imieniny Rolanda i Romana 1516 - Zmarł Hieronim Bosch
Do końca roku pozostało: 0 dni
Wiedza o społeczeństwie
Interaktywna mapa szkół
Język polski Historia WOS Sztuka (plastyka i muzyka) Języki obce Religia i etyka
Matematyka Fizyka i astronomia Chemia Biologia Przyroda Geografia Technika Informatyka
Przedmioty zawodowe WF Ścieżki edukacyjne Wychowanie przedszkolne Nauczanie zintegrowane Więcej
Historia Integracji Europejskiej

Czwarte rozszerzenie - rok 1995

CZWARTE ROZSZERZENIE - ROK 1995

Na początku lat 90-tych wnioski o przyjęcie do Wspólnot złożyły: Austria, Finlandia, Szwecja i - ponownie - Norwegia. Po raz pierwszy rozszerzenie następowało na nowych zasadach, określonych w artykule O Traktatu o Unii Europejskiej, który został podpisany w dniu 7 lutego 1992 roku w Maastricht i zyskał moc wiążącą 1 listopada 1993 roku. Artykuł ten, wprowadzając jednolite członkostwo w Unii zamiast członkostwa w poszczególnych Wspólnotach, wpłynął na zmiany w procedurze negocjacji: w stosunku do państwa kandydującego toczyło się bowiem jedno postępowanie, a nie, jak dotychczas, oddzielne postępowania w sprawie członkostwa w EWG i EURATOM-ie oraz w EWWiS. Drugą nowością był wymóg uzyskania zgody Parlamentu Europejskiego.

Wniosek o członkostwo jako pierwsza z tej grupy złożyła Austria (17 lipca 1989 roku), następnie Szwecja (1 lipca 1991 roku), a w 1992 roku Finlandia (18 marca) i Norwegia (25 listopada). Na początku lat 90-tych Wspólnoty stały u progu utworzenia wspólnej polityki gospodarczej i walutowej oraz ustanowienia wspólnej polityki zagranicznej. Członkostwo w tak dynamicznie rozwijającej się strukturze wiązało się zatem nie tylko z zapewnieniem nowym kandydatom korzyści ekonomicznych, ale także z umocnieniem ich międzynarodowej pozycji.

Zbliżony poziom rozwoju gospodarek państw kandydujących i członkowskich oraz wieloletnia współpraca ze Wspólnotami w ramach strefy wolnego handlu i od 1994 roku w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (stanowiącego formę współpracy gospodarczej EWG - EFTA) pozwoliły na szybsze osiągnięcie porozumienia w rokowaniach niż to miało miejsce w przypadku poprzedniego rozszerzenia. Kandydaci zobowiązali się do przyjęcia całości przepisów wspólnotowych odnoszących się do czterech swobód jednolitego rynku (swobody przepływu osób, kapitału, usług i towarów). W stosunku do kwestii bezpieczeństwa, ochrony zdrowia i środowiska naturalnego uzgodniono wprowadzenie czteroletniego okresu przejściowego w przypadkach, gdy w nowo przyjmowanych państwach obowiązywałyby w tych dziedzinach standardy wyższe, niż wspólnotowe i jeżeli utrudniałyby one swobodny przepływ towarów. Możliwość zachowania owych standardów przez 4 lata wiązać się jednak miała ze zniesieniem kontroli celnej. W ciągu wyżej wymienionego okresu państwa rozszerzonej "piętnastki" miały zweryfikować obowiązującą w tym zakresie legislację.

Podobnie w zakresie Wspólnej Polityki Rolnej Austria, Finlandia i Szwecja zaakceptowały wspólnotowe zasady i zobowiązały się do dostosowania cen swoich produktów rolnych do poziomu wspólnotowego zasadniczo od dnia przystąpienia do Unii i z jej pomocą finansową (inne działania dostosowawcze miały być zakończone do 1999 roku). Wyjątki od tej reguły poczyniono w zakresie weterynarii i środków ochrony roślin. Ponadto Austria i Finlandia zachowały prawo subwencjonowania rolnictwa przez 5 lat. Finlandia wynegocjowała możliwość dalszego udzielania pomocy państwowej producentom rolnym w strefie arktycznej i subarktycznej.

Austria, Finlandia i Szwecja zyskały także prawo do utrzymania w mocy przez 5 lat dotychczasowych przepisów dotyczących zakupu w danym kraju przez obywateli innych państw członkowskich UE tzw. secondary residences (domów letniskowych).

W okresie od czerwca do grudnia 1994 roku we wszystkich czterech państwach kandydujących odbyły się ogólnonarodowe referenda w sprawie integracji z Unią Europejską. W referendum austriackim 66% obywateli opowiedziało się za przystąpieniem Austrii do tej struktury, podczas gdy 30% głosujących było przeciw. Zwolennicy integracji wskazywali głównie na ogromne korzyści płynące z dostępu do unijnego rynku, przeciwnicy zaś na zmniejszanie subsydiów państwowych i ograniczanie dotychczasowej polityki neutralności.

W drugim z kolei referendum, przeprowadzonym w Finlandii w październiku 1994 roku, za członkostwem w Unii Europejskiej opowiedziało się 57% obywateli przy 43% głosów sprzeciwu. Finowie, podobnie jak Austriacy, liczyli na korzyści gospodarcze związane z członkostwem. Miało ono także zapewnić Finlandii odpowiednią pozycję polityczną w jednoczącej się Europie. Wśród przeciwników integracji znaleźli się między innymi rolnicy oraz zwolennicy wysokich świadczeń socjalnych i polityki neutralności. Obawiano się także, że członkostwo Finlandii w UE może mieć negatywny wpływ na stosunki z Rosją.

W listopadzie 1994 roku odbyło się referendum w Szwecji. Za uczestnictwem w Unii opowiedziało się 52,2% głosujących, przeciw - 46,9%. Argumenty wysuwane przez obie grupy były podobne do wcześniej przedstawianych w Austrii i Finlandii: z jednej strony perspektywa ożywienia gospodarczego i większy wpływ na sytuację polityczną w Europie, z drugiej obawy związane z ograniczaniem subsydiów rolnych, wydatków socjalnych i obniżaniem standardów ochrony środowiska.

Po zakończeniu procedury ratyfikacyjnej do końca 1994 roku traktaty o przystąpieniu do Unii Europejskiej Austrii, Finlandii i Szwecji weszły w życie 1 stycznia 1995 roku.

Ostatnie z referendów - norweskie - ponownie dało wynik negatywny. W obu przypadkach (w 1972 roku i w 1994 roku) przewaga przeciwników integracji była stosunkowo niewielka. W 1994 roku przeciw głosowało 52,4% Norwegów (w 1972 roku - 53,5%), natomiast 47,8% głosujących opowiedziało się za przystąpieniem do Unii. Wśród przyczyn negatywnego wyniku referendum wymieniano między innymi troskę o najwyżej dotowane w Europie norweskie rolnictwo, obawy przed pogorszeniem sytuacji materialnej i spadkiem poziomu życia, dopuszczeniem rybaków z innych państw do łowisk na Morzu Północnym oraz wprowadzeniem zasad wolnej konkurencji w sektorze energetycznym (dzięki zasobom ropy i gazu Norwegia pozostaje jednym z najbogatszych państw świata).

Internetowy Serwis Głownego Negocjatora

Internetowy Serwis Głownego Negocjatora




Autor: Departament Integracji i Negocjacji z Unią Europejską
Komentarze + Dodaj komentarz
Zapraszamy do wyrażania opinii, redakcja portalu Interklasa.
 
Nasi partnerzy:
MEN SchoolNet eTwinning Związek Powiatów Polskich PCSS
Cisco OFEK Przyjazna Szkoła Fundacja Junior FIO CEO
Parafiada net PR Orange IMAX Cinema City WSP TWP
IMAGE PPI-ETC ArcaVir Master Solution Device


Projekt Polski Portal Edukacyjny Interkl@sa
powstał i był realizowany w latach 2000-2011 dzięki wsparciu
Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Prywatności".


Pytania i uwagi: portal@interklasa.pl

Regulamin portalu /  Polityka prywatności /  Ochrona własności intelektualnej /  Zasady korzystania / 
Wyłączenie odpowiedzialności /  Biuro prasowe /  Zasady współpracy /  Redakcja /  Kontakt

Przejdź na stronę ucznia Przejdź na stronę nauczyciela Przejdź na stronę rodzica Certyfikat sieciaki.pl Przyjazna strona kidprotect.pl