wtorek 17 września 2019 imieniny Franciszka i Hildegardy 1939 - Wkroczenie Armii Czerwonej do Polski
Do końca roku pozostało: 0 dni
Język polski
Interaktywna mapa szkół
Język polski Historia WOS Sztuka (plastyka i muzyka) Języki obce Religia i etyka
Matematyka Fizyka i astronomia Chemia Biologia Przyroda Geografia Technika Informatyka
Przedmioty zawodowe WF Ścieżki edukacyjne Wychowanie przedszkolne Nauczanie zintegrowane Więcej
Jak pisać?

Opowiadanie

Opowiadanie to forma literacka, polegająca na ukazaniu pewnych wydarzeń w sposób fabularny, czyli wymyślony (fikcyjny). Ukazywane sytuacje zazwyczaj przedstawiane są chronologicznie, w związku przyczynowo-skutkowym, czyli zdarzenia opisywane są w takiej kolejności, w jakiej się wydarzyły. Opowiadanie składa się z trzech części: wstępu, rozwinięcia i zakończenia.
Jest to forma wypowiedzi najbardziej dowolna, pozwalająca rozwinąć wyobraźnię i wykazać się pomysłowością, bogatym słownictwem.

Podstawowa forma narracji (łacińskie narro - opowiadanie) jest znana od wieków.
Utwór niewielkich rozmiarów o luźnej akcji, uzupełnianej epizodami, opisami, refleksją, często puentą (puenta, pointa - dowcipne, celne, zaskakujące sformułowanie, uogólniające podsumowanie, często humorystyczne zakończenie tekstu). W opowiadaniu o jakimś zdarzeniu wyraźnie rysuje się przyczyna, która prowadzi do nieuniknionego skutku. Wtedy puenta ma charakter dydaktyczny. Opowiadanie powinno być interesujące, aby zaciekawiło słuchacza lub czytelnika. W tym celu autor wprowadza element tajemniczości lub stosuje retardację (od łac. retardati - opóźnienie, zatrzymanie) akcji.
W szkole jest dużo opowiadań, od czytanek w podręczniku do lektur. Opowiadania pisali: Maria Konopnicka, Henryk Sienkiewicz, Bolesław Prus, Eliza Orzeszkowa, Stefan Żeromski. A uczniowie odtwarzają te opowiadania, albo na wzór lektury tworzą własne. Opowiadania mogą być z użyciem dialogu, czyli rozmowę przytacza się w dosłownym brzmieniu (mowa niezależna) lub bez dialogu - wypowiedzi bohaterów są wtedy włączone w narrację, zwykle w zdaniach podrzędnych (mowa zależna). Narrator przedstawia przebieg zdarzenia tak, jakby on był uczestnikiem lub jako postronny obserwator.

Słownictwo
dawno temu, pewnego dnia, nie uwierzycie, co mi się przytrafiło, ale historia, posłuchajcie, działo się to, już wiem, jak to było, do tej pory pamiętam, zrozumiałem że; zarumienił się, opuścił głowę, zacisnął zęby, pięści, itp.; zagadnął, westchnął, bąknął coś pod nosem, zająknął się, wtrącił, odburknął, odrzekł, wykrzyknął, zabrał głos, cedził słówka, mówił łkając, szeptał gorączkowo itp.; raptem, ni stąd ni zowąd, nieoczekiwanie, znienacka, z nagła, nie zwlekając, ospale, powoli, podczas, skoro świt, o zmroku, raptem, w okamgnieniu, wkrótce, lada moment, itp.

Dla ułatwienia można napisać plan opowiadania...

  1. Napiszcie, jakie są okoliczności zdarzeń.

  2. Określcie czas, w którym wydarzyła się dana historia.

  3. Napiszcie w kolejności zdarzenia, które będziecie opisywać.

  4. Jeżeli piszecie w pierwszej osobie, to powinniście opisać swoje odczucia.

  5. Podsumowanie - możecie skomentować, ale nie musicie, opisywaną historię i jej bohatera.

Jak zacząć?

Wstęp w opowiadaniu powinien zawierać dwa, trzy zdania wprowadzające w tematykę opowiadania.
Przykłady:
Pewnego dnia moi rodzice postanowili, że pojedziemy nad morze...
Na to, co wydarzyło się wczoraj, czekałem cały rok...
Była to bardzo tajemnicza historia...
Był to zwyczajny, wiosenny poranek...

Jak skończyć?

Zakończenie również nie musi być długie, może zawierać dwa, trzy zdania. Może być podsumowaniem opowiadanej historii, dopowiedzeniem brakujących faktów lub puentą.
Przykłady:
Była to najzabawniejsza historia w moim życiu.
Wakacje miałem już za pasem, więc pora do szkoły. Wszystko, co dobre, szybko się kończy.
Wszyscy w klasie myśleli, że Radek był niekoleżeński i zarozumiały. Wszyscy się pomylili. Po tym zdarzeniu okazało się, że on był po prostu nieśmiały.
Wydawało mi się, że to się zdarzyło naprawdę, a to był tylko sen...





Autor: Anita Hauzer, Anna Samson
Komentarze + Dodaj komentarz

Prośba do polonistów!!!
Marta
kwiecień 14, 2007, 12:13
Prośba do polonistów! Jakie są cechy gatunkowe dla formy wypowiedzi, gdzie "uczeń potwierdza i zaprzecza" i propozycje ćwiczeń... proszę, pomóżcie. Pilne!
 
Nasi partnerzy:
MEN SchoolNet eTwinning Związek Powiatów Polskich PCSS
Cisco OFEK Przyjazna Szkoła Fundacja Junior FIO CEO
Parafiada net PR Orange IMAX Cinema City WSP TWP
IMAGE PPI-ETC ArcaVir Master Solution Device


Projekt Polski Portal Edukacyjny Interkl@sa
powstał i był realizowany w latach 2000-2011 dzięki wsparciu
Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności.

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Prywatności".


Pytania i uwagi: portal@interklasa.pl

Regulamin portalu /  Polityka prywatności /  Ochrona własności intelektualnej /  Zasady korzystania / 
Wyłączenie odpowiedzialności /  Biuro prasowe /  Zasady współpracy /  Redakcja /  Kontakt

Przejdź na stronę ucznia Przejdź na stronę nauczyciela Przejdź na stronę rodzica Certyfikat sieciaki.pl Przyjazna strona kidprotect.pl